Klusdag 17: Versterking

Op de een na laatste dag van onze vakantie hebben we versterking gekregen van Niels, een lid van de Wilde Vaart van Scouting Bleiswijk. Hij bood via Twitter zijn hulp aan en daar maakten wij graag gebruik van. Het kwam erg mooi uit, want we waren net bezig met de laatste loodjes voor het grondverven (om naar binnen te gaan). We hadden ook nog maar 2 dagen om de hele kuip, buiten- en onderkant roestvrij te maken en in de grondverf te zetten voordat de zeeschouw naar binnen zou kunnen.

Ferry heeft zo ongeveer de hele dag in het motorruim gelegen om alle roest weg te borstelen en schuren. Omdat een deel van het motorruim onder de vloer van de kuip ligt, was dat nogal een vies en benauwd werkje. Hij zag er ook uit alsof hij dagenlang ondergronds in een mijn had gewerkt, maar het motorruim was daarna wel mooi schoon.

Niels en ik zijn begonnen met het verwijderen van de roest aan bakboord. Ik deed het groffe werk met een slijptol met komborstel en Niels schuurde die plekken glad zodat ze met schilderen zo min mogelijk zouden opvallen. Een paar deukjes hier of daar is niet zo erg, maar een compleet maanlandschap op de zijkant is dan weer niet zo fraai.

Toen Niels rond 17:00 werd opgehaald, hadden we net de hele zijkant zo ver dat we het konden ontvetten en gaan grondverven. Het motorruim had nog een paar plekjes die Ferry de volgende dag wilde nalopen en die zou dan ook tegelijk met de kuip in de grondverf worden gezet. We hebben toen met zijn tweeën meteen de zijkant in de grondverf gezet en zijn toen redelijk op tijd naar huis gegaan om daar rond half 9 lekker op de bank wat te eten en de katten aandacht te geven.

We zijn dus erg blij dat we die dag hulp hadden, want anders was het weer een late dag geweest of hadden we de zijkant nog niet helemaal in de grondverf kunnen zetten. Dus Niels: bedankt! :)

De batterijen van de camera waren op, maar met zijn telefoon heeft Ferry toch wat foto's gemaakt.

Naamborden ophalen

Na een dag klussen, hebben we onze naamborden opgehaald in Purmerend. Daar waren we toch in de buurt ;)

Ik zal even uitleggen hoe het komt dat we een naambord hebben laten maken, in plaats van het gewoon zelf laten maken:

Voor Aeolus hebben we jaren geleden zelf een naambord gemaakt. Ferry heeft een plank op maat gezaagd, met een mooi rond uiteinde en een simpele sierrand. Daarna heb ik een mooi lettertype uitgekozen om de naam in te schrijven. Dit hebben we in spiegelbeeld uitgeprint, met de bedrukte kant op het bord gelegd en daarna hebben we er tinner overheen gekwast om te zorgen dat de inkt op het hout zou afgeven. Op die manier staan de letters al op de plank en hoef je alleen nog alles netjes over te trekken. In dit geval heb ik het met witte verf overgeschilderd en hebben we het daarna met blanke lak afgewerkt.

Toen we zaten te kijken voor naamborden voor Ostara, hebben we veel nagedacht over diverse mogelijkheden. De zeeschouw is een stuk groter dan onze zalmschouw, dus moesten de borden ook groter worden. Het hout dat we nodig hadden om het zelf te maken, zou al best prijzig zijn en dan moest je het nog zelf op maat zagen met eventueel een mooi randje en daarna zelf de letters er op schilderen etc.

Terwijl Ferry keek naar diverse houtsoorten en beschikbare afmetingen planken bij de bouwmarkt, ben ik even op internet gaan kijken naar de mogelijkheden om je naam in een bord te laten fresen. Mijn theorie was namelijk dat je een naambord makkelijker opnieuw kunt opknappen en schilderen als je de letters er

in freest. Dan hoef je niet opnieuw de letters uit te printen en alles opnieuw te doen. Je kunt wel de oude letters opnieuw overtrekken, maar het wordt al snel rommelig, dacht ik.

Op internet zijn er genoeg aanbieders die letters in hout fresen. De meesten hebben standaard afmetingen en vormen voor borden, standaard houtsoorten die ze gebruiken, maar het ergste vond ik dat ze allemaal een beperkte keuze aan lettertypes hebben. Dan kies je dus gegarandeerd een lettertype waar iemand anders al mee rond vaart. We hadden ook al wel een lettertype gekozen en sommigen leken wel daarop, maar het blijft dan toch heel standaard. De gemiddelde watersporter is waarschijnlijk allang blij dat ze een gepersonaliseerd naambord hebben, maar voor mij als (onder andere)
vormgever voelt dat gewoon niet goed. Als we het dan toch laten maken, dan moet het ook echt iets speciaals worden.

Gelukkig sprong één van de bedrijven eruit: RoboCNC Frees- en graveerwerk. Dit bedrijf heeft niet alleen vele verschillende vormen om uit te kiezen (in elk gewenst formaat), maar je kon gewoon zelf je eigen ontwerp opsturen. RoboCNC maakt niet alleen naamborden, maar ook ander graveer- of freeswerk. Het is zeker de moeite waard om even op zijn website te kijken naar de eerdere werken die al zijn gemaakt. Van het graveren van een motor tot een groot logo die wordt verwerkt in een houten bar; het kan allemaal. Er is zelfs een catalogus met allerlei figuren waaruit je kunt kiezen als je zelf niet iets kunt of wil verzinnen en maken.

Toen ik dat zag, was natuurlijk het hek van de dam wat betreft ontwerp. Ik kon het zelf zo gek maken als ik wilde en dit bedrijf kon het maken. Stiekem had ik er al een tijdje aan zitten denken om iets van een logo te maken. Als het niet op een bord kwam, dan maar op de spiegel (achterkant) van het schip. Maar nu kon ik mijn ideeën dus bij elkaar brengen voor een ontwerp voor het naabord. Ik zal je het proces besparen, maar uiteindelijk is het een combinatie geworden van uiteraard de naam Ostara, in een ietswat Germaans/oud lettertype en de opkomende zon. De opkomende zon kon mooi verwerkt worden in de 'O' en het water (het is immers een boot) waaruit de zon zou opkomen, kon mooi een streep onder de gehele naam vormen. Ik heb meteen ook in dezelfde stijl een plaatsnaambord ontworpen, omdat officieel op een boot hoort te staan waar de thuishaven is.

Marcel van RoboCNC was blij dat ik een kant en klaar ontwerp aanleverde dat hij direct in zijn software kon invoeren en ik was blij dat wij een naambord zouden krijgen die we helemaal zelf hebben ontworpen en bedacht. Op het moment dat Ferry en ik de borden gingen ophalen, waren we dan ook beiden zeer te spreken over het resultaat.


Nu is het mijn zware last om het bord ook zo in te schilderen en af te lakken zodat het minstes zo mooi blijft en hopelijk nóg mooier wordt.


The pressure is on...

Klusdag 22: Ik wil kleuren zien

Vandaag is het zo ver: de eerste laag kleuren gaat erop! Het is erg spannend, omdat we nooit eerder een boot hebben gezien met die kleuren. Ferry heeft de kleuren uitgekozen, op basis van een kleurplaat die we hebben gemaakt om te kijken welke kleuren we gingen gebruiken. Ik kon me heel moeilijk voorstellen hoe het er uit zou zien. Je bent ook vooral bezig met de details van de boot, zoals de roestplekken en dergelijke. Je neemt tijdens het klussen veel te weinig afstand om goed te zien waar je mee bezig bent. Dat geldt in ieder geval voor mij, Ferry heeft gelukkig wel het grote geheel in zijn hoofd :)

Vandaag begonnen we trouwens met een laag Black Bottom onder de boot te smeren, dus daarna hoefden we niet meer bang te zijn om vies te worden. Daarna hebben we het crème geschilderd (op de kajuit), de kuip en het motorruim in de grijze machinekamer lak,  het het geel en zwart op de zijkant. We hadden de bordeauxrode verf nog niet binnen, maar toevallig hadden we dezelfde kleur op onze nieuwe voordeur gebruikt vorig jaar. We hadden alvast wat verf om op de waterlijn te smeren (tegen het zwart aan de onderkant) en om tegen de zwarte stootrand te smeren (die zwarte balk tussen het rood en geel).

Één stuk van de romp, aan de achterkant, hebben we als proefstuk helemaal rood-zwart-geel geverfd. Dan konden we alvast een idee krijgen van hoe het eruit zou zien op de gehele boot. Het is wel even schrikken, die gewaagde kleuren, en het geel dekt niet direct optimaal (zoals iedereen die langs loopt ons ging vertellen), maar het wordt echt een mooie opvallende verschijning.

Ergens tijdens het schilderen hoor ik Ferry ineens roepen. Hij staat het voorbord rood te schilderen en heeft ineens bedacht dat het leuk is om dat uitstekende geval (met die ring er aan) geel te verven. Tuurlijk, hartstikke leuk. Het is wederom een opvallend punt aan de boot, maar ik zie deze ingeving ook vooral als teken dat het nog steeds/weer leuk is om aan de boot te werken. Het is af en toe doodvermoeiend, zeker toen we de onderkant gingen aanpakken, maar het wordt nu echt de moeite waard.

Bekijk in het fotoalbum de foto's van klusdag 22.

Woensdag nog meer lassen en slijpen

De 10e klusdag. Vandaag stond in het teken van nog meer lassen en slijpen. De dag begon wat regenachtig, dus hebben we eerst nog wat boodschappen gedaan bij de "doet het zelf zaak", en hebben we alvast de tules in de watertank gemaakt om hem verder aan te kunnen sluiten.

Toen het droog werd, heeft Ellen wat orde op zaken gesteld waar het gaat om opruimen, en ik ben begonnen met de rotte plek uit het dek te slijpen. Daarna hebben we verzonnen hoe we er een nieuwe plaat op moesten lassen zonder de betimmering vlam te laten vatten. Een centimeter of 5 van de plaat overlapte het houten (met piepschuim geisoleerde) plafond van de kajuit. De isolatie begon al een beetje te smeulen tijdens het slijpen... Hier dus, net als bij de mastkoker, zo veel mogelijk piepschuim weg gestoken, vervangen voor natte lappen en het hout zo nat mogelijk gemaakt, en Ellen als brandwacht naar binnen. Redelijk vlot was alles gelast, en hebben we geen brand gehad. Nu moest de ankerlier weer op deze plaat gemaakt worden. Ook dat is zonder brand gelukt. Al snel kon ik beginnen met het vlak slijpen van de las, en van het stukje voorbord wat ik gisteren gerepareerd had. Daarna moest het dek eens grondig geveegd worden, omdat het daar een grote bende was van laspeuken en andere staal troep. Ellen heeft ondertussen de 5e laklaag op de mast gesmeerd.

4e klusdag toch niet lassen

Vandaag zou de boot eigenlijk buiten staan. Maar... de buurman had wat pech met zn verf, en had vertraging. Hij moet eerst naar buiten voordat wij er uit kunnen. Dus, niet lassen en slijpen vandaag. Even snel een handig plan bedenken. Ellen zou hoe dan ook toch met de mast en de giek bezig zijn, terwijl ik aan het lassen zou zijn.

Dus, eerst de mast en de giek naar buiten, dan kon Ellen tenminste aan de slag. Het mastbeslag moest ook nog afgemaakt worden, daar ging ik dus maar mee verder.

Ondertussen had Ellen de bandschuurmachine gesloopt, een essentieel stuk gereedschap om de mast weer mooi te maken. Eeuwig zonde, het was de goedkoopste die ik kon vinden toen wij ons huis aan het verbouwen waren. Geen idee meer waar ik hem voor nodig had, maar was toch maar eenmalig, want ja, hoe vaak gebruik je nou zo'n ding? Dus geen dure. Ondertussen heeft hij dus geholpen met het verbouwen van het huis, heb ik er 1 set zwaarden van de Aeolus volledig mee kaal gehaald, is hij intensief gebruikt bij het maken van de nieuwe helmstok van de Aeolus, het opknappen van een "nieuwe" giek voor de Aeolus en nu bij de kluiverboom en de helmstok van de Ostara. En nu al kapot... (Waardenberg en de Jong: Dr heb gewoon een wijf aan gezeten!!) Dus op naar de bouwmarkt voor een nieuwe. 

Het resultaat mag er wezen, het is nu niet een earl gray mast, maar een mooie massieve oregon red pine.

Ondertussen kwam Arno (AKA Gorgelmuil) de haven binnen gewandeld, en heeft mee geklust om de motor klaar te maken om uit het schip te halen.

De vraag is nog even hoe de schroefas aan de keerkoppeling zit en vooral hoe dat dan los moet. (tips zijn welkom!)

Daarna ging hij "even" de ankerlier demonteren. Arno paste mooi in de kettingkluis. Als hij een keer mee gaat varen, richten we daar zijn slaapkamer in. Het leek er op dat hij zich er thuis voelde. Plek zat daar, er komt geen ankerketting meer, en de accu gaat daar ook weg.

Ook hebben we nog opgemeten hoe groot een watertank mag worden onder het bed. We zijn uitgekomen op 84 liter. Bij het opmeten kwamen we de vermiste hendel van de ankerlier tegen onder het bed.

 
Als laatste begonnen we om ongeveer 16:30 met epoxy om de scheuren in de mast te vullen en een paar plekken te repareren. Nog effe een uurtje....
Om 22:00 gingen we huiswaarts, maar: het resultaat mag er zijn!

De foto's vind je bij de fotoalbums!


Eerste klusdag

De eerste dag dat we gingen 'klussen' zijn we begonnen met zo veel mogelijk eraf halen. Al het houtwerk losschroeven van de buitenkant, het rondhout en de zwaarden eraf, zo veel mogelijk ruimte maken en tegelijk ook goed kijken hoe het staal eronder er aan toe was.

Ook van binnen hebben we alle kastjes en banken leeggehaald. Zo konden we meteen goed inventariseren wat voor lijnen er zijn en we vonden ook wat onderdelen, schuifjes, klipjes en nog veel meer. Het was eigenlijk een soort schatzoeken, want deze boot heeft veel opbergmogelijkheden.

De opbrengst:

  • Badminton shuttle
  • Fancy uit 1999
  • Waterkaarten 2000/2001
  • Pen en meer kleine spulletjes
  • Een voorraad babyluiers (altijd handig)
  • Slacentrifuge
  • Wat oude pannen
  • Gordijnroedes en klemmetjes
  • Een pakje boter in de koelkast ;)
  • Metalen sterren voor op de zwaardkop
  • Gouden eikel(?) voor bovenop de mast
  • Grootzeil, kluiver, stormfok en een halfwinder
  • Veel lijnen en touwen, vlaggelijntje
  • Boordlichten
  • 2 kapotte accu's
  • En nog veeeeel meer

Kijk bij de foto's van de eerste klusdag om te zien wat we allemaal hebben gevonden en mee naar huis hebben genomen.