Deze week is niet veel goeds voorspeld wat het weer betreft. Omdat we toch door willen zijn we toch naar Amsterdam gereden om te doen wat haalbaar is met het weer.
 Een ritje via Vlaardingen, waar de watertank klaar lag die we besteld hadden. Jammer dat er niet voldoende slang op voorraad was, maar nu niet zo belangrijk.

Omdat het toch regende, kon ik wat piepschuim achter de betimmering weg halen, waar we nog moeten gaan lassen aan de strijkklampen. De stukken betimmering die er aan moesten geloven bestaan uit triplex, wat al redelijk los zat. Er is daarbij niets kapot gegaan. Wel zo fijn, dan kunnen we het makkelijk weer terug timmeren. Al hangt het er nu wel een beetje jammer bij....

Ellen begon met het lakwerk aan de mast en de giek. Dit werd de 3e laag, per laag wordt het mooier. Ik ben begonnen met de watertank op zijn plek te leggen, om zeker te weten dat deze daar past. Zoals verwacht, past het precies onder het bed. Als alles aangesloten is, kunnen we 90 liter drinkwater opslaan. Aan de lijst van klussen voor later kan de plaatsing van de watertank worden genoteerd.

Helaas knapte het weer niet op, en zijn we weer vertrokken. Omdat we voldoende tijd hadden, zijn we opzoek gegaan naar wat slang voor het drinkwater en nog wat staal.

De foto in het groot vind je in het fotoalbum van klusdag 08.

Vandaag zijn Ferry en ik voor het eerst wezen kijken bij de zeeschouw. De boot lag in de loods van de haven, dus we konden meteen het onderwaterschip goed bekijken. Over het algemeen zag de onderkant er nog vrij netjes uit. Er zat wel op veel plaatsen roest, maar dat zag er puur oppervlakkig uit en dat zou met een beetje schuren wel goed komen. Zelf ben ik nog steeds onder de indruk van alle roestplekken, maar Ferry vindt het allemaal niet zo spannend en daar vertrouw ik dan maar op.

Het houtwerk was duidelijk (te) lang blootgesteld geweest aan de elementen. Gelukkig hebben we eerder een oude giek opgelapt, met behulp van afbijt en ontweerwater, dus ook voor het rondhout hadden we goede hoop dat het te redden viel.

We hebben zo veel mogelijk foto's gemaakt van de buitenkant en de binnenkant van de boot, zodat we later alles terug konden kijken. Binnen kon ik nèt staan bij het aanrecht en meer naar voren bij het gangetje naar de wc. Omdat de kajuit maar tot de mast loopt, is de gang naar de wc en het vooronder erg laag. Als je je boog met je kont boven de wc, dan kon je hem net keren ;)

Dit was voor mij de eerste zeeschouw, waar we zijn wezen kijken, die een gezellig/goed gevoel gaf. De binnenkant was ook nog vrij netjes en de buitenkant... die had potentie om ook weer mooi te worden.

Vandaag gaat onze Ostara eindelijk in de primer, dan is het definitief weg met de oude kleuren en hebben we een schone lei voor ons eigen kleurenplan. Morgen kunnen we zelfs over de primer de eerste kleuren aanbrengen, zodat we snel resultaat zien.

Ferry en ik hebben nu allebei een stofzuiger waaraan je een schuurkop kunt plaatsen. Die werkt op de lucht/zuiging van de stofzuiger en ondertussen wordt je stof netjes opgezogen. Als je ondertussen nog wat vuil tegen komt, dan kun je dat meteen opzuigen! Het is een handig apparaat en gelukkig kon Ferry er nog 1 op de kop tikken via internet, want later kwamen we er achter dat deze niet meer worden gemaakt. Misschien gaan ze wel een betere ontwikkelen die je bijvoorbeeld op je rug kunt meenemen ;) want het is wel een beetje een onhandig lompe stofzuiger.

Aan het einde van de dag, je kunt in het fotoalbum zien dat het laat was, was Ostara 'mooi grijs'. Grijs heeft er ook nooit zo mooi uitgezien als op dat moment. Alle lelijke plekken en roestbubbels en stukken waar de verf spontaan losliet, waren nu verdwenen. Snel naar huis, slapen en dan morgen de eerste nieuwe kleuren erop! We kunnen niet wachten om te zien hoe de kleuren uitpakken, dat wordt een grote verrassing.

Vandaag zijn we druk geweest met van alles en nogwat, want er is zat te doen, en het liefst allemaal tegelijk. Ook kwam onze verzekeraar voor de eerste keuring.

Ellen heeft zich vooral bezig gehouden met het schuren van de mast en de giek. Het laatste wat we hier aan gedaan hebben is het vol blubberen van de scheuren en een enkel rot plekje met epoxy en zaagsel, als een soort degelijk kneedbaar hout. Omdat dit natuurlijk uit de gaten en scheuren puilt moest dit worden vlak geschuurd. Ellen heeft ondertussen goed onder de knie hoe de bandschuurmachine werkt, en heeft alles klaar gemaakt om te lakken. Het wordt nu al steeds mooier.

Ik heb mij bezig gehouden met het staalwerk. Waar begin je mee? Hetgeen waar je het meest tegenop ziet, iets wat je niet vaak hebt gedaan. Ik kan best wel een beetje lassen, maar stukken plaat vervangen zonder daar (al te veel) iets van te zien is niet helemaal mijn ding, en met "elekttrode" lassen een uitdaging ivm veel warmte ontwikkeling. MIG/MAG lassen zou een betere oplossing zijn. Echter: Dit had ik nog nooit gedaan. Er wordt wel gezegd dat als je met elektrode kunt lassen, MIG/MAG zo geleerd is. Dat wilde ik dus wel eens zien. De eerste lasklus werd dus de uitlaatpijp. Tijdens het aftekenen zag ik een bubbel, net om de hoek, waar ik natuurlijk even met de bikhamer op moest slaan. Verassing: Nog een slechte plek als gevolg van electrolyse. Dat werd dus 2 plaatjes er in lassen, en een buitenhoek las. Aan het einde van de dag was het ontstane gat weer dicht, en diverse oogjes aan het berghout gelast ipv de (RVS) schroeven die in geboorde gaten waren gedraaid.

Het klopt wat er gezegd wordt, als je kunt lassen met elektrode, is MIG/MAG niet zo moeilijk. Even knoeien met de draad toevoer en met de spanning. Voor je het weet heb je het voor elkaar. 

Rond een uur of 12 kwam de expert van de verzekering. Zij doen alleen in scheepvaart gerelateerde verzekeringen, zowel binnenvaart als recreatie en weten waar ze over praten. Het is dan ook gebruikelijk dat zij een ter verzekering aangeboden schip bezoeken als het op de wal staat om de staat van het onderwaterschip, de motor opstelling, evt gas installatie en afsluiters te bekijken, en daar advies op af te geven.

De conclusie was dat het hele onderwaterschip goed is. 1 puntje van aandacht: een plek van 2,5mm in de kettingkluis van de ankerketting. Gelukkig boven de water lijn, dat scheelt. Maar er moet wel wat mee gebeuren. De motor werd vragend aangekeken. Gelukkig konden wij mededelen dat er al een andere motor klaar stond. De afsluiters vind ik weer een verwarrend verhaal. Er zijn zowel schuif als kogel afsluiters toegepast. Een kennis heeft mij verteld dat hij de schuif afsluiters eigenlijk moest vervangen, omdat je deze niet snel genoeg kunt sluiten bij een calamiteit. Dat bevreemde mij, omdat een

kogelafsluiter wat lastiger vorstvrij te houden is. De expert van de verzekering vertelde dat hij liever schuif

afsluiters ziet dan kogel afsluiters. Bij een calamiteit heb je dan wel wat meer water, maar in principe ben

je dan toch aan boord, anders staan de afsluiters dicht. Bij vorst ben je er meestal niet bij, als er door vorstschade water binnenkomt merk je het pas als je gebeld wordt door de haven meester... Nouja. Als laatste nog even het polis formulier doorgenomen en als het goed is ontvangen we binnenkort de definitieve polis en een vlaktedik rapport.

Verder waren de naamborden klaar en hebben we die opgehaald in Purmerend. Ja, dit keer hebben we ze laten maken, volgens het ontwerp van Ellen. De letters moeten nog "even" wit gemaakt worden, en daarna de borden gelakt. Dat lakken doe ik wel, maar die letters wit maken...

Gisteren was ons laatste avontuur met Aeolus. Het plan was om Aeolus samen naar een plek te varen waar hij uit het water gehesen kon worden EN waar de grote vrachtwagen op het terrein kon. Bij de Graaff paste dit nu niet, bij de kleine kraan kan geen grote vrachtwagen komen, en bij de grote kraan stonden nog te veel boten op de wal. Gelukkig konden we terecht bij vd Wees transport. Daar moest naartoe gevaren worden. Het leek er op dat Aeolus samen met zijn goede vriend Beafort een leuk feestje aan het vieren was, uit de richting WZW met een dikke 6 bft. Al gauw kwamen we er achter dat de harde wind er op het water voor zorgde dat het flink golfde en spookte. Ondanks dat het maar een klein stukje varen was, klotste en spetterde er flink wat water over en in de boot (en daarmee ook veel op ons).

Alsof de tocht naar de hijskraan nog niet spannend genoeg was, kregen we van de kraanmachinist te horen dat de harde wind misschien nog roet in het eten kon gooien. Het waaide namelijk zo hard dat ons 'kleine' en 'lichte' bootje waarschijnlijk alle kanten op zou waaien zodra hij opgehesen werd (als hij 20ton had gewogen, was er niets aan de hand geweest). Ze wilden niet het risico lopen dat de hijsbanden eraf zouden schuiven en dat Aeolus eruit zou vallen. Misschien als de wind wat zou gaan liggen, dat het dan wel te doen was.

Na goed overleg met Jörg (de koper in Duitsland), de kraanmachinist en diverse andere deskundigen op lokatie, zouden we het toch gaan proberen. We moesten daarvoor eerst onder een verlengd stuk kade doorvaren (paste precies), zodat we dichter bij de kant zouden liggen. Dan hoefde de kraan hem niet zo ver te hijsen en de vrachtwagen niet zo ver het terrein op. De hijsbanden zijn nog extra vastgelegd aan de boot om te voorkomen dat ze weg konden schuiven. Gelukkig was het voor de mannen niet de eerste keer dat ze een boot uit het water hesen. Het ging dan ook erg goed, ondanks de wind die toch wel aan Aeolus liep te trekken (maar zij trokken terug ;). Het was voor veel aanwezigen toch wel een fascinerend schouwspel, waarschijnlijk omdat ze normaal wat andere en vooral zwaardere dingen hijsen ;)

Uiteindelijk landde Aeolus veilig op de vrachtwagentrailer en kon hij worden vastgemaakt voor zijn lange reis. Dit was ons laatste avontuur met Aeolus, maar hijzelf is net weer begonnen aan een heel nieuw avontuur. Vanmiddag hebben we van Jörg gehoord dat de zalmschouw veilig is aangekomen op zijn bestemming. We wensen ze veel plezier en hopen dat hij er net zo veel plezier aan gaat beleven als wij dat hebben gedaan.

Meer foto's kun je vinden in het fotoalbum.

Van de vorige eigenaar weten we alleen dat ze ooit, ongeveer 18 jaar geleden, de zeeschouw in Friesland hebben gekocht. Het enige wat we dus weten, is dat de schouw vóór die tijd is gebouwd en toen zat er nog een andere motor in. Tijdens het klussen zijn we trouwens ook nog een oudere verflaag tegen gekomen die ik 'draaibank-groen' noem (zie foto P7100033 van het raam in de kajuit). De kleur die veel machines hadden in de garage van mijn opa.

In ieder geval lijkt het ons erg leuk om meer te weten te komen over waar Ostara vandaan komt en waar of door wie ze gebouwd is.

De schouw heeft een heel uniek uiterlijk en veel eigenschappen zie je niet terug bij andere zeeschouwen. Een voorbeeld daarvan zijn de driekhoekige zwaardklampen, die heb ik alleen terug gezien in een bouwtekening van de zeeschouw Tadorna:
http://www.friesscheepvaartmuseum.nl/nl/zoeken-in-de-collectie/indeling/detail/sortering/relevantie/start/3/q/zoekveld/tadorna

Op marktplaats kwamen we eerder al een zeeschouw tegen die ons aansprak, maar die helaas boven ons budget was. Nu zien we dat die als enige enorm veel overeenkomsten heeft met onze zeeschouw.  De luiken op het voordek staan precies op dezelfde plek als bij ons en zelfs de bolders, bolderkasten, kajuitvorm en de zwaardklampen komen overeen.

Ik ben begonnen met een e-mail naar een werf die Huitema schepen maakte om te vragen of zij meer weten, zij hebben er immers jaren ervaring in. Het gekke is dat de Tadorna en de zeeschouw op marktplaats allebei worden vermeld als Huitema schouw, terwijl deze werf er duidelijk geen Huitema (of Westerdijk) in zag.

Daarom heb ik nu mijn zoektocht weer uitgebreid en wil ik meer werven aanschrijven en meer deskundigen om advies vragen. We hopen ook dat de eigenaar van Ostara's 'tweelingzus' ons misschien iets meer kan vertellen.

We hebben voor Aeolus (die nog steeds te koop staat) ook nooit de gehele geschiedenis kunnen achterhalen, maar iemand heeft ons er wel meer over kunnen vertellen. Hij kon bijvoorbeeld aan de voorkant (ontbreken van stevenstrip) en de manier waarop de romp gevormd was zien dat hij mogelijk in Moerdijk gebouwd is. De manier waarop het zet en klinkwerk gedaan is, verklapte dat hij gebouwd is voordat de zetbank werd uitgevonden. Dit heb ik weer van Ferry, dus als ik het mis heb, dan hoor ik het wel ;)

Binnenkort zullen we misschien nog meer oproepen plaatsen op fora of in de Spiegel der Zeilvaart om meer informatie te krijgen over onze zeeschouw.